مقره های کامپوزیتی

    خطوط انتقال و توزیع نیرو به دو چیز نیاز دارند : کابلهایی که جریان الکتریکی را هدایت می کنند و عایق های الکتریکی (مقره های الکتریکی) که کابل ها را از دکل های فولادی نگهدارنده شان جدا می کنند. عایق های الکتریکی متداول ، سرامیکی یا شیشه ای هستند . این مواد در کنار ویژگی های خوبی هم چون نارسانایی و مقاومت آب و هوایی ، دارای معایبی چون سنگینی وزن و شکست آسان نیز هستند و به هنگام آلودگی دچار افت ولتاژ استقامت می شوند .
     بنابراین تلاش براین است تا با کمک موادی که بتوانند براین معایب غلبه کنند ، عایق هایی با ساختارهای جدید ساخته شوند . دهه های 1930 و 1940 شاهد ظهور نخستین مقره هایی بود که در آن ها مواد آلی – به عنوان عایق – جایگزین مواد معدنی شده بودند ولی همچنان درگیر مشکلاتی در زمینه مقاومت آب و هوایی بودند و ویژگی هایشان برای کاربرد در هوای آزاد رضایت بخش نبود . در دهه 50 میلادی مقره هایی با رزین اپوکسی ساخته شدند که سنگین بودند و در معرض پرتوی فرابنفش دچار تجزیه و کربنیزاسیون ( تشکیل مسیرهای هادی کربنی بر سطح در اثر تجزیه ) می شدند . این مقره ها به همین دلیل عملا ً به خدمت گرفته نشدند . در اواسط دهه 70 ، عایق های جدید متعددی پا به عرصه گذاشتند از جمله مقره های کامپوزیتی با چترک های عایقی از جنس لاستیک اتیلن پروپیلن EPR و اتیلن پروپیلن دین متیلن EPDM برای اتصال ، پلی تترافلورواتیلن PTFE ، لاستیک سیلیکونی SR یا مانند آن ؛ و هسته ای از جنس پلاستیک تقویت شده با الیاف FRP . به علت نو بودن این مواد ، دشواری های فنی بسیاری وجود داشتند که می بایست رفع می شدند ؛ همانند اتصال مواد ، نفوذ رطوبت و هم چنین مسأله بهبود یراق آلات . از دهه 80 تاکنون لاستیک سیلیکونی بیشترین مصرف را به خود اختصاص داده است . این امر به علت مقاومت آب و هوایی آن که درواقع دایمی است و خواص آبگریزی آن ، که امکان بهبود ولتاژ استقامت بیشینه را در شرایط آلودگی فراهم می کند ، بوده است . این عوامل منجر به افزایش روز افزون استفاده از مقره های کامپوزیتی شده اند . در سال 1991 نخستین مقره های کامپوزیتی 66 کیلووات با چترک هایی از جنس لاستیک سیلیکونی به کار برده شدند و در سال 1994 استفاده از آنها در سرویس های 275 کیلوولتی توسعه یافت . علاوه بر این ها ، استفاده از مقره های کامپوزیتی در قالب مقره های آویزی ، به منظور کاهش هزینه های حمل و نقل ، تسهیل فرآیند ساخت و کاهش هزینه مقره های مصرفی – و به موجب آن ، کاهش هزینه های نصب و نگهداری خطوط انتقال و توزیع – توجه بسیاری را به خود جلب کرده است .