تاثیر آبدوستی بر میزان تخریب پلی یورتان های

  
    یکی از مشکلات اصلی کاشت پلی یورتان ها در حالت vivo in تمایل آنها برای آهکی شدن و تخریب شدن است. اکثر ایمپلنت های پلی یورتانی در حالت in vivoاز طریق هیدرولیز تخریب می شود. الاستومرهای زیست تخریب پذیردر ایمپلنت های قلبی و عروقی، داربستها برای مهندسی بافت، ترمیم غضروف مفصل، پوست مصنوعی و درتعویض و جانشینی پیوند استخوان اسفنجی استفاده می شود. مواد هیدروفیل مانند هیدروژل ها، به عنوان سدی برای چسبندگی بافت ها استفاده می شود. موادی با هیدروفیلی کم، باعث چسبندگی تکثیر سلول ها می شود که برای داربستهای مهندسی بافت مناسب است.