تخریب پلی یورتان ها

     همه پلیمرها امکان تخریب دارد و پلی یورتان ها نیز از این قاعده مستثنی نیست جهت جلوگیری از تخریب پلی یورتان ها روش های مختلفی وجود دارد. که شامل هیدرولیز، فتولیز، سلولیز، تومولیز، پیرولیز (تجزیه در اثر حرارت) وتخریب بیولوژیک، ترک بر اثر استرس محیطی، اکسید شدن و تخریب بوسیله میکروب و قارچها می شود.

در حالت بیولوژیک تنش محیطی باعث ایجاد ترک می شود که در نهایت شکست ممکن است به وجود آید و باعث ایجاد تخریب سطحی ویژه در پلیمر شود. آنزیم ها نیز می توانند باعث تخریب پلی یورتان ها شود. تخریب میکروبی، یک واکنش تجزیه شیمیایی است که به وسیله حمله میکرو ارگانیسم ها صورت می گیرد. آنزیم ها و قارچ ها نیز ممکن است پلی یورتان ها را تخریب کند.